Pirensesli Yazı.

Standard
prenses_kate_gelinlik2.jpg

Konuşmak konuşmak konuşmak isteyorum.

 
Bazen “kedi”me çok kanım kaynıyor. Onu öyle bir sarıyorum ki, kollarımdan kurtulduğu gibi kendini güvenli bir yere atıyor.Kulaklarını geriye yatırıp yutkunarak pörtlemiş gözleriyle ordan bana bakıyor. “Deli misin lan sen” der gibi.
Acaba insanları da böyle  darlıyor muyumdur diye korkuyorum.

 
***
Kimi insanlar kendini öyle itici bir hale getiriyor ki, arkama bakmadan onları orada bırakıp kaçmak istiyorum.
Sonra o kaçtığım yerde şöyle bi durup düşünüyorum.” Bu ne küstahlık”  diye.
 
Acaba ben de böyle haddimden fazla bilgiçlik taslayıp artislenerek insanları kendimden kaçırıyor muyumdur diye düşünmeye başlıyorum bu defa.
 
Çünkü hiç istemem öyle bir insan olayım.
 
***
 
Son olarak, pirenses olmak istiyorum. “Pirenses yani”  diyorum. “Ne kadar çirkin olabilir ki.”
 
***
Böyleyken böyle. 
 
 “Bu eserimde can sıkıntısını anlattım.”

5 responses »

  1. Bende bu eserinde can sıkıntını anlamaya çalıştım. “Ne kadar vefasızım” diye düşünmeden de edemedim. Sevgiler.

    Bu arada güzel ve samimi bir yazıydı. 😉

    • Ayyy çok rezil oldum mu! Ben bunu silecektim 😛
      Vefasız olduğun kısmına katılmıyorum, saçma sapan bi nedenle tanışıp bu kadar sevdiğim tek insansın. Ehe mehe 🙂

  2. Yok yaw ne unutması bana “abla” dediğin günleri iyi hatırlıyorum yani 😉 gerisini de? 🙂

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s